उपमा मिळते फणसाची त्याला
समजणं त्याला आहे जरा अवघड
कितीही प्रेमळ असता तो
तरी इतरांना मात्र नेहमी वाटतो दगड
वेळप्रसंगी तो ही खचतो
पण जाणवू देत नाही कधी
वाईट त्यालाही वाटतंच
पण आसवं गाळत नाही कधी
पडला जरी तो एकाकी
करतो संकटांशी दोन हात
असेनात अनंत अडचणी सामोऱ्या
तो जिद्दीने त्यावर करतो मात
स्त्री पुरुष रथाची चाकं दोन
त्यावरच टिकतो संसार सारा
जगतजननी शक्तीसुद्धा महादेवासवेच
सांभाळते सृष्टीचा पसारा
©PRATILIKHIT
No Comment