हातातली छत्री बाजूला सारून ती
पावसाचे थेंब तळहातावर झेलत होती
भान हरपून मनसोक्त नाचत असताना
तो मात्र पाहतच राहिला
बऱ्याच प्रयत्नानंतर भेट घडली
कधी नव्हते ती पुण्याई फळली
टिटवीसारखी अखंड बडबड करत असताना
तो मात्र पाहतच राहिला
नात्याचे ऋतू बदलत होते
गनिमांचे डाव अधिकच रंगत होते
तिला दुसऱ्याचा हात धरून जाताना
तो मात्र पाहतच राहिला
मन सागराकडे धाव घेत होतं
त्याच्या लाटांवर स्वैर होऊ पाहत होतं
पण क्षण वाळूसारखे हातून निसटत असताना
तो मात्र फक्त पाहतच राहिला
©PRATILIKHIT
No Comment