आयुष्याच्या वाटेवर चालता चालता
कधीतरी आपण एकटे पडतो
ज्याच्याकडून मदतीची अपेक्षा असते
तोच ऐनवेळी हात सोडतो
कितीही खंबीर असलो तरीसुद्धा
अशावेळी मात्र मन घाबरतं
बिकट प्रसंगांतून वाट काढताना
स्वतःलाच हरवल्यागत होतं
नेहमी मनात विचार येतो
की अनुभवातून काहीतरी शिकावं
कटू आठवणींना बाजूला सारून
पुन्हा एकदा नव्याने जगावं
कितीदा ठेच खाल्ली असेल मी
तरीसुद्धा पुन्हा तेच घडतं
माहीत असतं की मृगजळ आहे
तरी मन मात्र तिथेच रमतं
© PRATILIKHIT
No Comment